فرزند عزيزم:

آن زمان که مرا پير و از کار افتاده يافتي،
اگر هنگام غذا خوردن لباسهايم را کثيف کردم ويا نتوانستم لباسهايم را بپوشم
اگر صحبت هايم تکراري و خسته کننده است
صبور باش و درکم کن
يادت بياور وقتي کوچک بودي مجبور ميشدم روزي چند بار لباسهايت را عوض کنم
براي سرگرمي يا خواباندنت مجبور ميشدم بارها و بارها داستاني را برايت تعريف کنم...
وقتي نميخواهم به حمام بروم مرا سرزنش و شرمنده نکن

وقتي بي خبر از پيشرفتها و دنياي امروز سوالاتي ميکنم،با تمسخر به من ننگر
وقتي براي اداي کلمات يا مطلبي حافظه ام ياري نميکند،فرصت بده و عصباني نشو
وقتي پاهايم توان راه رفتن ندارند،دستانت را به من بده...همانگونه که تو اولين قدمهايت را کنار من برميداشتي....

زماني که ميگويم ديگر نميخواهم زنده بمانم و ميخواهم بميرم،عصباني نشو..روزي خود ميفهمي
از اينکه در کنارت و مزاحم تو هستم،خسته و عصباني نشو
ياريم کن همانگونه که من ياريت کردم
کمک کن تا با نيرو و شکيبايي تو اين راه را به پايان برسانم

فرزند دلبندم،دوستت دارم
 

ایران من وطن من جان من فدایت

اعراب به ما آموختند ...

بجای خوراك بگوییم غذا،كه خود به ادرار شترمیگویند؛اعراب به ما آموختند به جای واق واق سگ بگوییم پارس كه نام اولیه سرزمینمان است؛اعراب به ما اموختند بگوییم شاهنامه آخرش خوش است چون آخرشاهنامه ایرانیان ازاعراب شكست میخورند، آیاوقت آن نرسیده (فرهنگ ریشه ای) خود را از اینهمه ناآگاهی رها كنیم؟

ايراني براي همه ايرانيها بفرست

نمایی دیگر از قلعه تاریخی قمچقای بیجار گروس

تصویری از شهر بیجار در اردیبهشت ماه سال 1391

15/2/1391